donderdag 14 maart 2013

Van Imphal naar Churachandpur (5 maart)


Nog een dag reizen en dan zijn we in Churachandpur. Hier zullen we drie nachten blijven, even geen koffer pakken. Om acht uur worden we opgehaald door 2 taxi’s. Tenminste dat is de afspraak, maar er verschijnt er maar een. Eerst proberen ze alles in deze ene taxi te krijgen, maar al snel blijkt dat dit niet gaat lukken. De andere taxi blijkt niet ver weg te zijn. We zijn ruimschoots op tijd op het vliegveld Guwahati. Het is van hier maar drie kwartier vliegen naar Imphal.
Nadat we allerlei handtekeningen in tweevoud hebben in gevuld,  krijgen we een stempel en mogen we verder gaan. Joycy en reverend Ros Infimate zien we al snel. Het is voor sommige mensen van onze groep een weerzien, maar voor de meesten van ons toch onbekend. Joycy is + 30 jaar en heeft theologie gestudeerd in Dehra Dun. Nu is zij coordinator van de vrouwengroepen. Met deze vrouwengroepen gaan we deze dagen veel doen. Joycy blijft de rest van de tijd dat we hier nog zijn bij ons. Zij heeft ook ons programma samengesteld.
Nadat we heerlijk hebben geluncht gaan we naar een basisschool, de Covenant English School, waarvan de broer  van Ros directeur is geweest. De kinderen zijn speciaal voor ons nagebleven. De school heeft 665 kinderen en er werken 26 leerkrachten. In groep 6 zitten alleen al 61 kinderen. In twee klassen wordt er een lied voor ons gezongen. Iepy is helemaal in haar element en is niet bij de kinderen weg te slaan.  Met deze school is voor het eerst contact gelegd in 1980 door Ben Bolt, de toenmalig directeur van de DVN. Nadat we thee hebben gedronken met de staf vertrekken we naar onze bestemming Churachandpur. Dit is nog ongeveer twee en half uur rijden. Het is een hele mooie avondrit met een prachtige zonsondergang.  Aangekomen worden we enthousiast verwelkomd door de beheerders van het Vocational Trainings Institute. Nadat we een beetje geinstalleerd zijn en wat hebben gegeten, hebben we een ontmoeting met het bestuur van de vrouwengroepen van Manipur, de provincie waar we nu zijn. Ieder dorp heeft zijn eigen vrouwengroep. Er zijn 14 leden aanwezig. Ze vertellen over het werk van de vrouwengroepen. Behalve dat ze vasten en bidden, zijn ze ook heel praktisch bezig voor de kerken waar zij lid van zijn. Een van de dingen die de vrouwengroep doet is geld verdienen voor de zending en voor de mensen in de kerk, die zelf geen geld hebben. Voor ieder district wordt een bedrag vastgesteld, naar draagkracht. Een deel gaat naar de zending en een deel is voor de diaconie. Kan een vrouwengroep het geld niet opbrengen dan wordt zij geholpen en wordt er gezocht naar een oplossing. Het geld wordt verdiend door op de markt eigengemaakte dingen te verkopen. Het is fantastisch om te horen hoe ze dit allemaal  doen. Ook moet nog vermeld worden dat we aan het begin van de avond een kennismakingsrondje hebben gedaan, dit tot hilariteit van de vrouwen. Vooral onze leeftijd en het aantal kinderen die we hebben, is voor hen heel belangrijk. Ze vinden ons heel oud, bijna te oud om hierheen te reizen. Het is een leuke gezellige avond. En voor het eerst slapen we onder onze klamboe.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen