Indiareis 2013 bijna van start!

Donderdag 21 februari is het zover; dan vertrekt er een enthousiaste groep reizigers vanaf Schiphol richting Azië. Spannend voor wie voor het eerst gaat en een feest van herkenning voor wie er vaker geweest is. India: een land met onbegrensde mogelijkheden en onmogelijkheden. Een land van lawaai, stank en vuil; een land van kleur, vriendelijkheid en één en al bedrijvigheid. Ook een land met enorme verschillen tussen rijk en arm, je ziet de arme Lazarus bij de poort van de rijke. Maar ook een land waar grote ijver is om het Evangelie te delen met ieder die er onbekend mee is, waar je kunt leren wat het is om Jezus te volgen. Wij zijn benieuwd naar het vervolg, u ook? Meld u vandaag dan nog aan voor deze blog en ontvang de updates van de belevenissen direct in uw mail!

aanpassing niet werkende fotolinks

We kregen door dat sommige links naar de foto’s niet goed werkte. Ze zijn aangepast. Nog een tip: Als jullie via de link op Picasa zijn, kun je aan de rechterkant op de button De Verre Naasten foto’s drukken en dan krijg je alle albums te zien.

29 mei - 1 juni (laatste bericht)

29 mei

De wekker ging af om 3:45 uur en om 4:10 uur zaten we al met koffers in de bus naar het huis van de anderen. Daar kregen we nog een kop koffie of thee en na afscheid te hebben genomen van Oi , Kampala en Delila vertrokken we naar het vliegveld. Na een voorspoedige vlucht kwamen we weer in Kuta op Bali. Rond 16:00 uur zijn we naar Uluwatu gegaan. We liepen door een tempelgebied waar allemaal aapjes zitten en één van de apen had het voorzien op de bril van Jan L. gelukkig was er een bewaker in de buurt en heeft de aap met een banaan afgeleid. De bril is teruggevonden maar wel in twee stukken, echt een apenstreek! (Gelukkig kon de bril de volgende dag gemaakt worden!) We gingen naar een apendans “Ketcak” , hetzelfde verhaal als op Java, maar toch anders; uitgevoerd met een heel “apenkoor”. En onderwijl genoten van een prachtige zonsondergang. Daarna hebben we op het strand gegeten bij een visrestaurant.

30 mei

Weer een vrije dag, waarin we naar hartenlust konden winkelen, zwemmen, wandelen of uitrusten. ’s Avonds de laatste gezamenlijke maaltijd, ook Jan heeft zich weer bij ons gevoegd.

31 mei

’s Morgens na het ontbijt zijn een aantal voor het laatst gaan zwemmen in zee. Heerlijk die hoge golven. Rond 12 uur moeten we uit onze kamers, maar we mochten tot 15:30 uur nog gebruik maken van 2 kamers waar we alle bagage hebben verzameld en die we konden gebruiken voor omkleden e.d. Daarna gaan we naar het vliegveld waar onze vlucht naar Singapore om 20:05 zal vertrekken.  Naar verwachting zullen we daarna rond middernacht doorvliegen naar Amsterdam.

1 juni

We zijn na een voorspoedige terugreis veilig aangekomen in Nederland. Dit was ons laatste bericht. Maar ieder van ons persoonlijk heeft volop foto’s en verhalen. Er is zoveel te vertellen dat die verhalen naar verwachting niet in één keer verteld zijn. We zijn God dankbaar voor deze schitterende en leerzame reis.

De laatste foto’s:  https://picasaweb.google.com/108282783668900494554/1Juni2012#

Impressie Soemba

24 t/m 29 mei Soemba

De Verre Naasten in Indonesië: een impressie.

Lai Handangu en Waimarangu: twee nederzettingen waar de voorgangers van DVN hun sporen hebben achtergelaten. In de eerste vestiging nauwelijks meer. Het ziekenhuisje van Mesoz is niet meer te vinden. Maar in het tweede dorp zijn de herinneringen tastbaar of functioneren nog volop. De maalderij en de fabricage van meubels is stilgelegd. Afgebouwd dus omdat het te duur werd en er eigenlijk voor de meubels geen afzetmarkt was. De gebouwen staan er nog maar de sloten zitten op de deuren. Ook de woning van een aantal Nederlandse uitgezondenen is er nog en functioneert nu als guesthouse voor de gasten die Sumba bezoeken. Het is nu eigendom van de GGRI. Ook wij verbleven daar. Jan Boersema is er regelmatig te vinden om in alle rust zijn werkzaamheden voor te bereiden en af te sluiten.  Lijkt ons trouwens een mooie plek om het eco- toerisme te ontwikkelen! Ook de gebouwen van de theologische school worden niet meer gebruikt. De school is verplaatst naar Waingapu. Jammer eigenlijk maar wel te begrijpen. De huidige vestigingsplaats is veel beter en sneller bereikbaar.

De Indonesische zusterorganisatie van DVN, Yakkersum, is echter  volop actief als het gaat om voorlichting op het gebied van de landbouwontwikkeling. Productieverhoging kan leiden tot afzet van bijvoorbeeld rijst op de markt en vergroot tegelijk de variatie van het menu van de eigen bevolking. Mais kan dan minder worden. Er is ook aandacht voor andere producten. Tien voorlichters zijn werkzaam en zij ondersteunen ongeveer 60 motivators richting de gevormde boerengroepen. Zij zijn actief tot ver buiten Waimarangu en hebben daarbij niet alleen aandacht voor de leden van de GGRI. Het begrip “verre naaste” wordt dus ruim ingevuld.

Wai Marangu oogt prettig. Het is ruim opgezet en staat midden in het groen. Vroeger kon je vanaf de waranda van het huis de zee zien. Nu moet je een flinke klim maken de berg op om een prachtig uitzicht te hebben over het Soemba van vandaag. Er zijn trouwens plannen om in het oude gebouw van de theologische school  een trainingscentrum voor leken- predikers en evangelisten te stichten. Verdere vorming en onderwijzing kan het niveau van de prekers alleen maar verhogen!

DVN heeft het roer dus flink omgegooid. Er gaat geen contant geld meer richting personen. Wel wordt een aanvullende bijdrage gestort in het emeritaatsfonds voor de predikanten, wordt een bijdrage gegeven voor de honorering van evangelisten en hier en daar een kleine bijdrage voor de bouw van kerken. Van dit laatste hebben we mooie voorbeelden gezien. Ten slotte zal er geld nodig zijn voor een nieuw schoolcomplex in Waingapu. De grond is gekocht, de bouwvergunning schijnt rond te zijn en hopelijk kan de bouw snel beginnen. De huidige locatie – een kerkgebouw – is voor onderwijs eigenlijk niet geschikt.

Daarnaast is Jan Boersema voor 75% in dienst van DVN. Het werk van hem is trouwens ook veranderd en aangepast. De voorlichtingsbezoeken aan de zelfstandige gemeenten zijn ver teruggebracht.  Dat is een taak van de kerk zelf geworden. Wel wordt gereageerd op een gerichte hulpvraag. Zijn werk is hoofdzakelijk docent zijn en dat doet hij niet alleen in Waingapu. In Jakarta werkt hij voor Setia en in Malang regelmatig voor een Koreaanse opleiding waar ook een drietal Soembanese studenten aanwezig zijn. Daardoor krijgt de GGRI de beschikking over goed opgeleide predikanten die een rol kunnen gaan vervullen in de opleiding van een nieuwe generatie predikanten.  Afwisselend werk dus maar zijn werkdruk is behoorlijk hoog.

Een impressie heeft iets te maken met de persoonlijke ervaring en waarneming van een bezoeker. Zo moet u dit ook lezen. Het is geen exacte weergave van alles wat er door DVN wordt gedaan rond het eiland Soemba. Wel zegt het iets over de betrokkenheid van een vakantieganger die meer wilde zien er vooral ervaren dan alleen maar mooie plaatjes en genieten van inheemse maaltijden.

27 en 28 mei Pinksteren

27 en 28 mei

Zondag 1^e Pinksterdag,

Om half negen rijden we met onze bus naar de kerk in Laihantung. De dienst begint om 9.00 uur,  we zijn ruim op tijd. Als we bij de blauw houten kerk aankomen staat de vader van ds. Zakarias: Bapa Maramba  ons al op te wachten. Met een enthousiast “Goedemorgen” heet hij ons welkom  in onze eigen taal. De kerk is aardig vol,  we vinden een plek in het midden .Als we naar buiten kijken zien we een karbouw grazen. De voorganger en ambtsdragers komen binnen en  de dienst begint. Ds. Zakarias is een jonge man uit de eigen gemeente die heeft gestudeerd in Jakarta. Hij heeft een duidelijke stem en preekt deze morgen uit Handelingen 1 en 2. Voor ons herhaalt hij de belangrijkste punten in het Engels. In deze dienst wordt ook het Heilig Avondmaal gevierd. De diakenen delen brood en bekertjes rond. Een bijzondere ervaring om dit mee te maken. Verschillende volken verenigd in het geloof. De een op blote voeten of slippers en de ander op sandalen of schoenen. Maakt niet uit, we voelen ons  één met elkaar.

Als de dienst is afgelopen,  mogen de kerkgangers nog even blijven zitten voor onze bijdrage aan deze dienst: het DVN lied, we krijgen spontaan applaus.

Na de dienst drinken we koffie bij de familie Maramba. Het is een hartelijke ontmoeting. Er wordt heel wat afgepraat  met behulp van Alie en ds. Jan, die druk vertalen. Ons Indonesisch is nog niet zo best. We kunnen tot tien tellen, maar daar is het meeste mee gezegd. Na de koffie een heerlijke Indonesische maaltijd, waar de kip ook nu niet ontbreekt. Deze keer zit ze in de soep die we bij de rijst eten.

Er worden op aanvraag brillen gepast en uitgedeeld.  Om ongeveer twee uur in de middag rijden we weer terug naar Waimarang.  De zondagmiddag wordt rustig doorgebracht, met wandelen en lezen.

Om vier uur wordt iedereen thuis verwacht, omdat een aantal vrouwen uit de omgeving  pinksterliederen  komen  zingen. Daar genieten we van. We kunnen via Alie en ds. Jan verschillende dingen vragen. Wij zingen het DVN lied en daarna krijgen we allemaal een cadeautje: een IKAT van eigen makelij. Een grote verrassing!

Bij het avondeten, we eten Kolak, een soort soep met  o.a. kleine peulvruchtjes ,banaan, casave, legt Ds Jan  de preek uit. We zingen pinksterliederen en na het eten wordt er door een van ons  een Nederlandse preek gelezen. Om  half negen gaat het licht uit omdat het  een bewolkte dag was. Het zonnepaneel had niet genoeg energie verzameld.  Daarom  gaan we vroeg naar bed. Half tien is iedereen onder zeil.

Maandag 29 mei,

Om half zeven staat iedereen  op. Zeven uur komen ook de reisgenoten  die op de nabij gelegen  locatie slapen weer aan met de bus. Er wordt ontbeten.   Om acht uur rijden we naar Mau Maru, waar we een bezoek hopen te brengen aan de kerk en de school. Bij het schoolbezoek  genieten de deels buiten spelende kinderen van de uitgedeelde  sleutelhangers van  DVN. Bij het bezoek aan een  klaslokaal, constateren  de “juffen “ onder ons  dat er weinig materiaal is om te lezen en te schrijven. We bezoeken vervolgens  de kerk waar ook een aantal mensen uit Lapundi  zijn. Die kerk zouden  we eigenlijk bezoeken. Maar door de regen van de afgelopen dagen is het pad daarheen voor de meeste van ons  te glibberig en de rivier te hoog. Er is goed te zien dat in Mau Maru enige materiele hulp niet onwelkom is. De mensen van de kerk van Lapundi hopen ook op middelen voor renovatie  van hun kerk.  Er wordt gesproken over de geschiedenis van de beide kerken, en de toekomst van de school. Meegenomen tweetalige  zondagschool boekjes (Engels/Indonesisch) blijven voor beide kerken achter. Daarna lopen we gezamenlijk terug naar de winkel, waar we uit de bus zijn gestapt. De winkel  is enige jaren geleden gestart met hulp van DVN. Ziet er keurig uit. We drinken hier koffie en thee.  De mensen uit Lapundi moeten dan weer terug en er wordt gevraagd of er toch niet wat mensen mee willen lopen richting Lapundi. Na enig overleg  lopen een zestal mee naar de rivier, en inderdaad de “weg” is behoorlijk glibberig. We moeten erg goed oppassen om niet uit te glijden, dus: HATI, HATI ; Voorzichtig. De anderen hebben met de bus David nog een stukje weggebracht. Na ruim een uur ontmoeten we elkaar weer en gaan we gezamenlijk met de bus huiswaarts. Onderweg zien we nog een aangereden karbouw die met alle macht op de weg gehouden wordt, om niet in het ravijn te storten. Het is niet mogelijk elkaar op deze weg te passeren, dus rijden we tijden achter een vrachtwagentje met veel hout, mensen en allerlei andere zaken.

Teruggekomen in Waimarang is er een lunch, waarna sommige nog wat wandelen in de omgeving. De koffers worden bij daglicht ingepakt, want morgen vroeg, om 4 uur opstaan en om vijf uur weg rijden staat op het programma.

 Dan moeten we weer afscheid nemen van het, op het moment zo groene  Sumba en terug naar Bali.

En de foto’s  https://picasaweb.google.com/108282783668900494554/27En28Mei#

25 en 26 mei

Vrijdag, 25 mei 2012

Verkenning van de omgeving van  Wai Marangu.

’t Is weer vroeg dag; als de hanen kraaien worden we wakker. Met ons vieren slapen we in het “buitenverblijf”. In het voormalige zendingshuis, waar Alie en Jan Boersema met hun kinderen hebben gewoond, is het merendeel van onze reisgenoten ondergebracht.  Wij vieren zijn streng geselecteerd om echt “local” te wonen. Onze behuizing is ruim genoeg; de sanitaire voorzieningen zijn pover  en onze slaapplaatsen zijn “twijfelaars” en gebaseerd op Soembanese afmetingen dus aan de krappe kant. Zo’n eerste nacht is daarom even wennen.

Om 7 uur gaan we met de bus naar de lokale markt in Melolo. Een belevenis om zo kennis te maken met de plaatselijke bevolking in hun economie. We zien veel mannen en vrouwen met rode monden door het gebruik van de siripruim. Alle basisbehoeften zijn te koop. Een veelheid aan kleurige en onbekende vruchten en kruiden en gedroogde  visjes maar ook alles wat in en om de woning nodig is. Teveel om op te noemen. De fotograven kunnen hun hart ophalen.

Daarna gaan we naar huis voor ons ontbijt. Nasi goreng of brood.

Lopend gaan we naar het landbouwvoorlichtingscentrum van Yakersum en maken kennis met Martinus. Zo’n 40 landbouwgroepen zijn betrokken bij dit project zodat 2000 boeren worden bereikt. We gaan ook kijken bij een ikat-weefster en verbazen ons over haar vaardigheid en het mooie kleed dat wordt gemaakt.

’s Middags gaan we naar het strand en zwemmen in zee. Zo ver het oog reikt hebben we het strand voor ons zelf en we genieten van het zwemmen in de golven.

Zaterdag, 26 mei 2012

Vanmorgen vertrokken we naar de evangelisatiepost Parai Kahlembi. Daar hebben we gesproken met een nieuwe evangelist die nu een maand hier aan het werk is; ze zijn nog in de opbouwfase en we hebben  hier boekjes achtergelaten voor de zondagschool.

Daarna hebben we een bezoek gebracht aan Rende waar de adat nog volop in gebruik is. Indrukwekkende huizen en graven van de voorouders in de kampong.  Vervolgens hebben we gegeten bij Katharina die bij haar schoonouders woont. Zij houdt huisgodsdiensten en organiseert een zondagschooltje.  Haar schoonvader is dorpshoofd; samen met een ander dorpshoofd kregen we informatie over de gang van zaken en de ontwikkeling in dat gebied. Tegenover hun kampong is een bouwterrein beschikbaar voor kerkbouw; vanuit de omgeving is er nog weerstand tegen de bouw.  Katharina had een maaltijd voor ons klaargemaakt en die was heerlijk.

Daarna zijn we verder gereden naar Andakapeta waar een grote nieuwe kerk is gebouwd die twee weken geleden in gebruik is genomen. We spraken met de evangelist en de zondagschoolleider. Op Hemelvaartsdag zijn daar 15 mensen gedoopt en men verwacht verdere groei. Ook deze kerk ligt in een gebied waar de oude adat nog steeds invloed  heeft .  De kinderen van de zondagschool hebben een aantal liedjes gezongen en ook hier hebben we boekjes gegeven.

Foto’s :    https://picasaweb.google.com/108282783668900494554/25En26Mei#

We hebben weer internet :) verslag 24 mei

Donderdag 24 mei 

Vroeg opstaan in Kuta want we moeten vanochtend met een vliegtuig van Merpati Airlines naar Sumba. Afgesproken is dat we zo veel mogelijk gewicht achterlaten in Kuta, Alie heeft daar een bergplaats voor de koffers geregeld. Even lastig dus: wat moet er mee en wat niet? Is het op Sumba straks warm of kouder? Welke cadeautjes nemen we allemaal mee? Enz.
Toch lukt het ieder stel om slechts één koffer mee te nemen. Gemiddeld 12,5 kg per persoon naar later blijkt. Naar de luchthaven in twee shifts en klaar zijn we om te vliegen om 10.25 uur. Uiteindelijk wordt dat zo’n 11.00 uur. Fantastisch rustige vlucht in een MA60, Chinees fabrikaat. We zien onderweg het eiland Lombok en later de ‘olifantsruggen’ , typische bergketens, van Sumba.
Op Waingapu staat ds. Jan ons weer op te wachten: een heel leuk weerzien! Hij blijkt hier al weer aan aantal dagen aan het werk te zijn. Er is een plaatselijke bus gehuurd voor alle dagen hier op Sumba, inclusief chauffeur en bijrijder. De bevolking moet het even met een bus minder doen.

Na een bezoekje aan de haven (heel rustig nu met 1 vrachtschip uit Surabaja en de veerboot aan de overkant) gaan we lunchen in een restaurant dat goed draait, maar wat voor de locals wel aan de heel dure kant zal zijn. Wel zien we veel gasten die kennelijk ambtenaar zijn.

We gaan langs de Theologische Hogeschool (STT) waarvoor onze kerken ook gastdocenten leveren. Het is (tijdelijk) gevestigd in het kerkje van de gemeente van Waingapu. Buiten op de muur staat de hele organisatiestructuur keurig op het bord vermeld, met alle docenten erbij. De inrichting is verder heel sober. Er zijn al enige tijd nieuwbouwplannen die nog op uitvoering wachten. Onderweg wordt de grond die daarvoor is aangekocht aangewezen.

Hierna rijden we door naar een christelijke middelbare school (SMTK) in opbouw. Met steun van de kerkburen van het grote eiland is men hier heel actief begonnen en dit voorjaar ook verhuisd naar de bouwlocatie (nog niet klaar) omdat de oude locatie te ongezond was. Hier is het ruim en helder: prachtig om te zien hoe de bouw snel vordert en de eerste groepen al les krijgen (en wonen!) in tijdelijke onderkomens. Men is druk bezig met het voorbereiden van een visitatie door de overheid, een beetje zenuwachtig ook wel. Na erkenning door de overheid kan men immers erkende diploma’s af geven. Mooi om te horen dat het initiatief voor deze school van de mensen zelf is gekomen: er is immers godsdienstvrijheid in dit land en als andere godsdiensten scholen oprichten (die door de staat worden betaald later) willen wij dat ook…. Nu moet men echter wel alle kosten eerst zelf betalen. Veel van de docenten blijken opgeleid op Setia.

Door naar Wai Marangu, via Melolo, waar Alie toch nog even wat boodschappen haalt.
Het onderkomen waar we de komende vijf dagen zullen bivakkeren heet van de eenvoudige soort, maar daar zijn we inmiddels goed op voorbereid en het is werkelijk heel goed. Hier gaan we slapen onder de klamboe en mandiën met een bakje, zoals het hoort.
Licht ’s nachts moet komen van onze eigen (zak)lampjes.

En weer foto’s:   https://picasaweb.google.com/108282783668900494554/24Mei2012#