Maandag 25 februari - Jaipur

Na de ochtendwijding door Erna, vertrekken we met een auto vol koffers en mensen, heerlijk opgepropt. Buiten schijnt de zon stralend over de wereld van India.

Carol, onze russian circus driver, is zichtbaar trots op zijn stad. Hij vertelt over de indeling van de stad, 7 steden aan elkaar, er is een stratenbelasting ingesteld. Daar waar de wijken mooier zijn wordt meer belasting betaald, maar ook hier is de tegenstelling groot.

Er zijn verkeersvoorschriften maar niemand houdt zich aan de regels. Koeien, allerhande aftandse vervoersmiddelen zie je op straat, paard en wagen. Op deze manier door het verkeer duurt het lang voordat je stad uit bent.

We rijden door een landbouwgebied, koren, rijst, ook hier is een boeiend verhaal te horen: de boeren wensten alleen maar jongens als kinderen te krijgen, meisjes mochten niet geboren worden. Het gevolg: een jongensoverschot, wat nu ? Jongens zoeken in andere gebieden naar vrouwen, soms een meisje voor 4 mannen.......

In het landschap zie je overal steenovens zoals de windmolens bij ons, her en der, stapels stenen rondom.

Onderweg even pauze, koffie en een koekie.

We rijden door het oudste berggebied van India: Araville. Er zijn daar fossielen van walvissen gevonden, vandaar.....

Daar is de Pink-city, Jaipur. Wat is zo bijzonder aan deze stad? De gevels van de gebouwen zijn zalmkleurig geverfd met een witte omlijsting langs de kozijnen enz.

We bezoeken het Amber palace (google maar, zo indrukwekkend groot). De geschiedenis is ook boeiend. In het grote meer dichtbij is nog een zomer vertrek van de Shah. We wilden graag een rit op een olifant maken, maar helaas geen olifant te vinden en die zie je toch niet snel over het hoofd..... dus lopen maar.

Tijdens de lunch, heerlijk buiten, worden verrast door een optreden van vader en zoon.

Allebei in traditionele kleding, de vader zingt en bespeelt een apart vioolachtig instument, het zoontje danst en hoe.....

Ds. Singh is een kerkplanter in Jaipur, bij het binnenkomen van zijn huis worden we verwelkomd met een bloemenkrans (koninklijk). We zitten in de slaap/werk/studeer/eetkamer en maken kennis met heel innemende mensen die werken aan een gemeenteopbouw project in een miljoenen stad.

Na de thee gaan we een smal trappetje op naar de kerkzaal (5x5 m). Op de grond zittend, zingen we, maken muziek en lezen psalm 121. We ervaren een zegenrijk geloof en het werk van de heilige Geest. Ds. Singh vertelt over uitbreiding omdat de gemeente zoveel groeit.

Met veel indrukken gaan we terug naar ons hotel en hebben een heerlijke maaltijd en nemen onze welverdiende rust.

Zondag 24 februari - Bij de gemeente in Delhi

Verslag van zondag 24 februari

Om 7.45 uur liep onze wekker af. We hadden zaterdag een boeiende maar ook een vermoeiende dag gehad, en we waren weer naar een ander hotel dan gepland gebracht. Carol denkt steeds voor ons, zoekt het beste en legt het ons voor. Het heerlijke bed was een genot.

Hoogtepunt van deze dag was de kerkdienst.

Wij allen waren nog niet uitgerust maar na het ontbijt stonden we om 9 uur klaar om door Carol opgehaald te worden voor de kerkdienst. De RPC of Delhi vergadert zondags in een groot schoolgebouw. De predikant van deze gemeente is ds. Solanki.Vanuit deze kerk zijn er inmiddels heel wat kerkplantingsprojecten opgezet in verscheidene hoeken van deze grote stad, en de kerk van ds. Solanki is de moederkerk.

Ds. Solanki leidde de dienst. Wij werden hartelijk welkom geheten, en ook waren 2 predikanten aanwezig uit Korea. Zij komen van de Presbyterian Church of Korea ( Hapchin), waar wij kerkelijke contacten mee hebben.Ook zij kregen een hartelijk welkom, stelden zich voor, gevolgd door een applaus. Voor het gebed vroeg ds.Solanki gebedspunten aan de gemeente en 2 ouderlingen gingen voor in dit voorbedegebed.

De 2 predikanten van Korea kregen van ds. Solanki de ruimte on een preek te houden. Ze deden dat in voor ons onbegrijpelijk engels en het werd vertaald in het hindi.

We ervoeren een internationale dienst, van Oost tot West met India in het midden, zoals de bruid van Christus eruit ziet: uit alle volken.

Na de dienst naar buiten, naar de zon, waar we koffie/thee kregen en ruimte was voor ontmoeting met gemeenteleden en kinderen en de Koreanen.

De kinderen kwamen van de zondagsschool en Saakje vroeg hen waar het over ging vanmorgen.

Ze vertelden: we moeten Jezus volgen en het aan de mensen doorvertellen. Ja, zei Saakje, we zijn vreemdelingen van elkaar maar één grote familie in Jezus Christus. Ja, zeiden de kinderen, we zijn allemaal schaapjes. Wilt u met ons bidden? Daar stond Saakje op het schoolplein met kinderen om haar heen met hen te bidden.

Een gemeentelid zei dat ze zo blij zijn dat we er waren en dat ze vaak voor ons bidden en of we dat ook voor hen wilden doen,en kom terug zo gauw jullie kunnen. Een zuster uit Korea die met de brs. meegekomen was nodigde ons uit om toch vooral ook hun te komen bezoeken in Korea ( welja, natuurlijk!). Een andere br. vertelde over zijn ziekte in het verleden, hij werd opgegeven, maar hij genas. Hoe groot was dat wonder voor hem, de artsen en allen die hem kenden. Hoe groot is God, hij hield zoveel van Hem, en met stralende ogen: Hem wil ik volgen mijn hele leven. Er kwam geen einde aan de mooie contacten en gesprekken.

Aan kinderen en sommige volwassenen heb ik kaarten uitgedeeld uit Emmeloord, als groet van en herinnering aan de brs en zrs uit Nederland, dat deed hun zichtbaar goed.

Ondertussen konden we eten halen dat geserveerd stond. Helemaal geweldig! zittend in de zon (veelal op de grond).

Toen terug naar het hotel. Helaas moesten we op dat moment, 13.00 uur weer wisselen van hotel. Echt niet leuk, maar we schikken ons steeds meer in het chaotische aspect van een reis in India.

Om 16.30 uur zouden we naar de engelstalige worship service gaan, georganiseerd door de moederkerk, in een ander deel van de stad. Iedereen was zo aan rust toe dat niemand het nog zag zitten, behalve Ria.

We zijn verrijkt door het mogen deelnemen aan het zo zichtbaar wereldwijde kerkvergaderend werk van God. Na de dagsluiting met dank aan God gingen we slapen.

 

Zaterdag 23 februari - Dehradun

Na een schommelende nacht met niet teveel slaap kwamen we met een beetje vertraging aan op het station van Dehradun. En ja, hoor: regen. We werden opgewacht door rev. Roshyama die ons naar het terrein van PTS (Presbyterian Theological Seminary) bracht. Daar werden we ontvangen door rev. Chacko en zijn vrouw. Er stond een heerlijk ontbijt voor ons klaar en na het dankgebed hebben we met elkaar gegeten en nieuws uitgewisseld. Verschillende van onze groep hadden dit echtpaar al eerder ontmoet. Hun dochter woont met man en baby in Kampen.

Na het ontbijt kregen we een rondleiding over het terrein. Eerst gingen we naar het gebouw waar de ladystudenten wonen. De echtgenote van Roshyama is een soort mentrix voor hen. We hebben wat vrouwelijke studenten gesproken. Een paar kwamen uit Nepal, 1 studente uit Bhutan en verschillende uit Manipur.We hebben gekeken bij het woonblok waar de getrouwde studenten wonen en verschillende leden van de staf. Het regende behoorlijk hard, maar gelukkig had Roshyama paruplu's geleend van de studentes. Helemaal droogvoets zijn we niet gebleven.
Tegen 12 uur vertrokken we naar een kindertehuis: Hopechildrenshome. 

Dit huis is opgericht in 1991 voor kinderen van de rag pickers (vuilnisophalers). Zij bleven vaak de hele dag alleen thuis als hun ouders weg waren en kregen meestal maar 1 maaltijd per dag. John Varghese was indertijd student op PTS en ging werken onder deze kolonie van 150 gezinnen en kreeg hun vertrouwen. Toen is het huis opgericht en wonen de kinderen bij hem en zijn vrouw een eindje buiten Dehradun.

De kinderen krijgen hier liefde, voedsel, onderdak en scholing. De kinderen uit de 1e jaren zijn inmiddels volwassen en hebben goede banen gekregen (fysiotherapeut, leraar, verpleegkundige). Door dit werk zijn er verschillende moeders tot geloof gekomen en mochten worden gedoopt. Zo is ook hun leven ten goede verandert.

De grotere kinderen hebben we niet ontmoet, omdat het een examendag was. Maar er waren een 10tal kleintjes en die lusten best een hollandse salmiak of citroenbal!

Vervolgens zijn we op bezoek geweest bij de Himalayan Tapastry en Chhaya cafe.

Hier krijgen vrouwen een opleiding voor het runnen van een eetgelegenheid of het bedrukken van stof of het naaien van allerlei kleding, tassen , sjaals, enz. Ze kunnen dan na de opleiding voor hun eigen inkomen zorgen. We hebben daar heerlijk gegeten: chicken noodles en tomaten- of uiensoep.

Het uitzicht was prachtig, helaas was het nog steeds regenachtig. Na het eten hebben we uiteraard geld uitgegeven aan een zondagse rok of leuke tasjes.

Toen we terugkwamen hebben we bij rev. Chacko thuis gedankt voor de mooie ontmoeting en gebeden voor een veilige terugreis.

Op het programma stond dat we met de nachttrein terug zouden reizen. Maar vrijdag hadden we bedacht dat we ook graag de Himalaya wilden zien vanaf de berg. Dan was de trein geen goede keus meer qua tijdsplanning. Dus met de taxi terug naar Delhi werd het volgende plan. Helaas konden we de berg niet op vanwege het slechte weer.

De taxi om ons terug te brengen naar Delhi zou er om half 5 zijn, maar de Indiase tijd was half 6.

Als je deze rit niet hoeft te maken is ons advies: niet doen!!

We vertrokken om 17.45u en kwamen om een uur of 1 's nacht aan bij ons hotel in Delhi. De chauffeur sprak geen woord engels dus communiceren was wat lastig: via de telefoon tolkte Carol af en toe. Het was behoorlijk slecht weer met onweer en bliksem. Kortom, er werd gereden op de manier die hier gewoon is: veel toeteren, veel lichtsignalen, uitwijken, links en recht passeren en zeer regelmatig je rem gebruiken.

Maar ons gebed voor een veilige aankomst is verhoord, God dank hiervoor.

Vrijdag 22 februari - City Tour Delhi

Het ontbijt in Hotel Vikram, waarheen we de vorige dag om onverklaarbare reden zijn overgeboekt, is uitstekend: Engels met een Indische flavour. Peter is jarig, dus de nodige handen worden geschud en wensen uitgesproken. Bij de dagopening bespreken we Deuteronomium 15:11 "Armen zullen er altijd zijn." Het motto van de DVN is o.a. iets aan de armoede te doen. We worden opgeroepen vrijgevig te zijn.

Vandaag staat een rondrit door Delhi, de hoofdstad van India, op het programma. Om 12:00 uur arriveert Carol Peter. Carol heeft een reisburo en treed op als onze gids de komende dagen. Carol is tevens 'secretary' in de kerk van ds. Solanki, die we morgen hopen te ontmoeten. Carol heeft aan de hand van de deelnemerslijst - met de doopnamen - de namen uit het hoofd geleerd. Dat geeft wat hilariteit: Hans is opeens Peter geworden.

Het voordeel van reizen met 7 personen is dat je aan een eenvoudig low budget busje genoeg hebt. Deze hebben, naast de bestuurder precies 7 zitplaatsen.

De rit gaat op z'n India's: no hurry. Ik zal jullie niet vermoeien met een uitgebreide beschrijving van alle bezienswaardigheden, maar een opsomming geven. Voor de geïnteresseerden verwijs ik naar Google. Delhi is ongeveer 1600 km2 groot, met 5000 jaar één van de oudste steden en heeft meer dan 10 miljoen inwoners. Er is dus genoeg te zien. We 'visit, drive by & distant viewing' Lotus Temple (Bahai house of worship), Akshardham Hindu Temple, Mahatma Gandhi crematorium, Red Ford, Jama Mosque, Chandi Chowk, Old Delhi, India Gate, President House, Parlement House en Connought Place.

Lotus Temple

Een bezoek wil ik niet onvermeld laten en dat is Old Delhi (1630). Letterlijk alles wordt hier verhandeld op straat en vervoerd met alle mogelijke middelen. Hierbij vergeleken zijn de bezigheden in een mierennest een geordend en overzichterlijk proces.

Dan is het tijd voor een snack. Deze wordt genuttigd bij Bangla Foods, een Indiase fastfood keten voor vegi burgers en rijst gerechten. De overgang naar het 'echte werk' doe je natuurlijk geleidelijk.

Hierna mogen we onze onderhandelingsvaardigheden uittesten. we worden meegenomen naar Central Craft Cotage Industries. De verkopers halen al hun verkooptechnieken en charmes uit de kast om de tapijten (kashmier), gouden en zilveren artikelen, houtsnijwerk etc. aan de man te brengen. Voor een veel jongere verkoper ben je opeens 'my son'. Met welgeteld 1 geborduurde hoes voor een kussen (voor de pondok) verlaten we de winkel. Dat wordt droge rijst ...

Dinner wordt genoten bij Delhi's beste non-5sterren restaurant Karim's (BBC World Guide). Hoofdgerecht: murgh tikka (kip tandori).

We moeten ons nog haasten voor de nachttrein naar Dehradun, waar we morgen om 08:00 uur hopen aan te komen. In de trein sluiten we de dag af met een overdenking op Genesis 12:1-9.

Donderdag 21 februari - Op weg

Na een voorspoedige vlucht zijn we veilig aangekomen in Delhi. Vanaf het moment dat we van huis vertrokken is alles heel voorspoedig gegaan. Om even over negen waren we allemaal op Schiphol. Boardingpassen waren thuis al uitgeprint, dus we zijn maar direct onze koffers gaan wegbrengen. Even uitzoeken hoe die kofferautomaat werkt, maar dat wordt prima aangegeven.

Paul Voorberg en zijn kleinzoon waren meegekomen om Ineke weg te brengen. Bij de douane hebben we (letterlijk) de koppen bij elkaar gestoken om de Here te vragen om Zijn zegen over de reis. Mooi dat Paul ons voorging hierin.

Even over twaalf gingen we de lucht in. Het was helder en zonnig, dus we hadden een prachtig uitzicht over Amsterdam en de randmeren. We zaten gezellig bij elkaar, dus hebben al heel wat bijgepraat. En soms een tukkie gedaan.Om een uur of vier hebben we genoten van een schitterende zonsondergang. Wat een prachtige kleuren, helder blauw tegenover een dieporanje horizon. Voor dat we ons gingen vervelen, werd de landing al ingezet. Even voor twaalf uur (plaatselijke tijd) waren we al bij de gate. De luchthaven is pas nieuw, dus alles ziet er nog schoon uit. Als we bij de band aankomen, zijn de koffers al aan het draaien. Zo snel hebben we het nog nooit meegemaakt hier.

We hebben ons voorbereid op een hectische aankomst, maar dat valt reuze mee. Geen grote mensenmassa, alleen een rij mannen achter de hekken. We vinden al snel 'onze man' van Incredible Voyages die ons komt oppikken. Hij loodst ons naar een mooi busje, waar onze koffers worden ingeladen. Met enig passen en meten kan alles erin. Luxe hoor, om zo afgehaald te worden. Een paar jongens proberen nog een fooitje te verdienen door een handje aan de koffer te helpen. Twee euro willen ze hebben, ze weten wel hoe ze een argeloze reiziger geld afhandig kunnen maken. Ook in het hotel wordt alles door onze man geregeld. Perfect. Al met al is het toch nog over tweeën voordat we op onze kamer zijn. We houden nog wel een avondsluiting. Per slot van rekening is het op ons horloge nog maar tien uur. Fijn om samen God ook weer te danken voor zijn zegen op deze reis. Morgen kunnen we uitslapen, ontbijt is pas om half tien.

Voorbereidingen

Wat was er veel te bespreken tijdens deze laatste voorbereidingsbijeenkomst. Allereerst een nadere kennismaking met elkaar. Dat riep al veel herkenning op. Allemaal mensen met veel interesse in vreemde culturen, maar vooral in broeders en zusters in het buitenland.

Van tevoren hebben we presentaties gemaakt over thema's als eten en drinken, het weer, religies, zusterkerken van de GKv en de vrouwengroepen van de Women Missionary Society die zo actief zijn in het ondersteunen van het zendingswerk. Zo kunnen we elkaar veel informatie geven over het land en de cultuur.

We bespreken ook de vraag vanuit India of we een preek willen/kunnen houden (dat mag alleen een man doen). En bij de bijeenkomst van de vrouwen mogen we een bemoedigend woord vanuit de Bijbel spreken, de groeten overbrengen en vertellen over onze activiteiten. Wie doet wat? 

Veel tijd was nodig voor de bespreking van een cultureel uitwisselingsprogramma dat in Kalimpong op het programma staat. Hoe laten we iets zien van de cultuur in ons land? Veel ideeën zijn langsgekomen, maar soms ook weer verworpen omdat we een grote beperking hebben: we kunnen niet veel meenemen in onze bagage.

Er bleef niet veel tijd over voor de nodige afspraken over de reis. Heeft iedereen al een visum, heb je al vaccinaties gehad, welke medicijnen nemen we mee? En tenslotte: hoe laat en waar zien we elkaar op Schiphol, hoe gaat het met de tickets, wie vangt ons op in Delhi?

Het werd een latertje, maar zeker de moeite waard. We hebben er veel zin in gekregen. Het was ook goed om samen onze dank aan God uit te spreken en te vragen om zijn zegen. Ook voor de mensen in India hebben we gebeden. We weten dat ook zij uitkijken naar de ontmoeting. Nog even door de rijstebrijberg van alles wat nog gedaan moet worden en dan... geen Luilekkerland, maar wel een heerlijke belevenis. 

Indiareis 2013 bijna van start!

Donderdag 21 februari is het zover; dan vertrekt er een enthousiaste groep reizigers vanaf Schiphol richting Azië. Spannend voor wie voor het eerst gaat en een feest van herkenning voor wie er vaker geweest is. India: een land met onbegrensde mogelijkheden en onmogelijkheden. Een land van lawaai, stank en vuil; een land van kleur, vriendelijkheid en één en al bedrijvigheid. Ook een land met enorme verschillen tussen rijk en arm, je ziet de arme Lazarus bij de poort van de rijke. Maar ook een land waar grote ijver is om het Evangelie te delen met ieder die er onbekend mee is, waar je kunt leren wat het is om Jezus te volgen. Wij zijn benieuwd naar het vervolg, u ook? Meld u vandaag dan nog aan voor deze blog en ontvang de updates van de belevenissen direct in uw mail!